«Η γειτονιά μας... στην Αριδαία υπάρχει ως τόπος, δεν είναι η ίδια, ένας κόσμος
ολόκληρος που έφυγε, αλλά οι ρίζες του μένουν αποτυπωμένες στο χαρτί των
φωτογραφιών και βαθιά μέσα μας.
Οι πρώτες μέρες στη γειτονιά με τεράστιο άγχος, αναλάβαμε ένα μαγαζί με ιστορία, ήταν του κυρίου Τάσιου που το είχε από τους γονείς του, αρχικά στην Καπετάν Γαρέφη και αργότερα το μετέφερε στη Μιαούλη. Κοντά ήταν το καφέ " Δυό Λέξεις" αλλά και η Ντίσκο "(δε θυμάμαι το όνομά της αλλά ίσως κάποιος μου το θυμίσει) που την ίδια χρονιά έκλεισαν και τα δυό.
Αργότερα άνοιξε το καφέ-μπαρ "Ντριμ" εκεί που είναι το φαρμακείο της Εύας Κοτίδου.
Ξεκινώντας από το πιο βαθύ "γιατί", για εκείνους που έφυγαν τόσο νωρίς και μας πόνεσαν τόσο πολύ τη Δήμητρα (έφυγε πρόσφατα, δεν έμενε εκεί αλλά εκεί ήταν το γραφείο τους, τη φώναζα γειτόνισσα), τη Νικολέτα που την έζησα τα τελευταία χρόνια του μαγαζιού, τη Μαρία, τη Σταθούλα, τη Ζώγια...
Και όλους εκείνους που ήταν η καθημερινότητά μας: τον κύριο Μίμη και τον κύριο Γιώτη, τον ξάδερφό του επίσης κύριο Γιώτη την κυρία Αναστασία, την κυρία Βαγγελίτσα, τον κύριο Χρήστο, την κυρία Δήμητρα, την κυρά Σοφία, την κυρία Χαρούλα, την κυρία Μαριγούλα, τον κύριο Γιώργο (τον φώναζα γείτονα), την κυρία Ελένη απέναντι, τον κύριο Τάσο, τον κυρ Μήτσο και την κόρη του την κυρία Παρθένα, τον κύριο Γιώργο, τους αδερφούς Βάνη και τα αγαπημένα άτομα που ίσως έχω ξεχάσει. Φυσικά, ανεξίτηλη στη μνήμη μου και η φωνή του Μανώλη που με κάθε ευκαιρία μας έλεγε τραγούδια παίρνοντας στα χέρια την κιθάρα του.
Ένας κόσμος που έφυγε, αφήνοντας πίσω του το άρωμα μιας άλλης εποχής, αυθεντικής, ζεστής, αληθινής.
Δίπλα, ένας νέος κόσμος, που έρχεται να πάρει τη θέση του, να χτίσει τις δικές του ιστορίες πάνω στα ίδια χώματα.
Γιατί η ζωή, όσο δύσκολη κι αν γίνεται, πάντα βρίσκει τον τρόπο να συνεχίζει, αφήνοντας στο πίσω μέρος του νου εκείνα που πέρασαν.
Συνεχίζεται...
©Katerina
.jpg)
What a deeply moving reflection, Katerina. Reading through the names of your old neighbors on Miaouli Street felt like walking through a living tapestry of memory. You can truly feel the warmth, the authentic connection, and the shared daily life of that era in every word.
ΑπάντησηΔιαγραφήThe mention of Manolis breaking out his guitar to sing to the neighborhood is such a beautiful image. It’s comforting to remember that while the physical buildings change and people move on or leave us, the roots and the "scent" of that time remain so vivid inside you.
Thank you for sharing this beautiful piece of Aridaia's history. I will definitely be waiting for part two of your story to see how the neighborhood continued to evolve!
Melody, thank you so much for your kind words,
ΔιαγραφήI will visit your blog to see what new things you bring!!